یادداشتهای تنهایی

و عید می آیدو من مانند هر سال شرمنده می مانمشرمنده زن و فرزندانمالبته آنها خیلی خوبند، هرگز به خاطر کمبودها ذره ای گلایه نکردنداما من هرگاه از در خانه وارد می شومبا نگاه زینب متوجه می شوم که او هم مثل دوستانش دلش کفش تازه می خواهدبا نگاه به علی از چشمانش می خوانم، دوست دارد، امثال شلواری نو داشته باشد.اما قربانش بروم همسرمانگار هیچ آرزویی در دنیا نداردو خدا نگذرداز کسانی که حق مظلوم خوردند برای خود کاخها ساختندبرای خود حقوق نجومی تعیین کردندو حتی برای اوقات فراغت فرزندانشان حقوق و مزایای خاص از بیت لمال تعیین کردند، + نوشته شده در یکشنبه یکم اسفند ۱۳۹۵ساعت 23:3 توسط تنها | یادداشتهای تنهایی...

این جدید ترین واژه ای است که امروز رئیس جمهور مملکت نثار مخالفان خود کرد؛قبلا هم او مخالفان خود را به انواع و اقسام القاب مانند بی سواد، بی شناسنامه، لرزان، ترسو و ... منتسب کرده بود.امروز اما او درحالی مخالفانش را دچار آلزایمر سیاسی دانست، که بیشتر خودش دچار آلزایمر شده است. او شاید فراموش کرده باشد که در سال 92، و هنگامی که سودای برتن نمودن ردای ریاست جمهوری را داشت شروع به دادن وعده و وعید نمود.آنقدر وعده داد تا برخی باورشان شد که او می تواند با کدخدا کشور را از گرفتاری های اقتصادی نجات دهد. اما حیف که او در آن وقت دچار آلزایمر شده بود، او یادش رفته بود که پیر و مراد مردم ایران خمینی ب یادداشتهای تنهایی...

جالب است برایم وقتی که می بینم مدیری کلان در کشور، که از قضای روزگار در مسند قدرت هم هست. به خاطر آنچه در توان نداشته است تا برای مردم به اجرا بگذارد، دست به دامان این و آن شده تا برایش رای جمع کنند.روزی از فلان رئیس می خواهد که از او حمایت کند و او هم انگار مردم نمی فهمند و شعور ندارند از رقبایش انتقاد می کند و روزی دیگر لب می گشاید که در شانش نیست بخواهد از کاندیدایی حمایت کند و انگار مردم گوششان دراز است دور از جان شما، اما قصه همینجا ختم نمی شود و کاندیدایی به عنوان ضربه گیر و پوششی وارد میدان می شود تا بتواند جلوی انتقادات به حق بایستد و لااقل از شدت انتقادات بکاهد اما اول خودش ضربه فنی یادداشتهای تنهایی...